♥♣♥ پسر اردیبهشت ♣♥♣

من همونم که یه روز ، می خواستم دریا بشم

می خواستم بزرگترین ، دریای دنیا بشم

آرزو داشتم برم ، تابه دریا برسم

شب و آتیش بزنم ، تا به فردا برسم

اولش چشمه بودم ، زیر آسمون پیر

اما از بخت سیاه ، راهم افتاد به کویر

چشم من به اونجا بود ، پشت اون کوه بلند

اما دست سرنوشت ، سر رام یه چاله کند

توی چاله افتادم ، پاک منو زندونی کرد

آسمونم نبارید ، اونم سرگرونی کرد

حالا یه مرداب شدم ، یه اسیر نیمه جون

یه طرف میرم تو خاک ، یه طرف به آسمون

خورشید از اون بالاها ، زمین هم از این پایین

هی بخارم میکنن ، زندگیم شده همین

منم اون مرداب پیر ، از همه دنیا جدام

داغ خورشید به تنم ، زنجیر زمین به پام

با چشام مردنمو ، دارم اینجا میبینم

سرنوشتم همینه ، من اسیر زمینم

هیچی باقی نیست ازم ، قطره های آخره

تا که تشنه همینم ، داره همراش میبره

خشک میشم ، تموم میشم ، فردا که خورشید بیاد

چشمامو کور میکنه ، نمیاره دست باد