♥♣♥ پسر اردیبهشت ♣♥♣

عجب دنیایی شده ... نه بهتره بگم عجب دنیایی بوده ...

که حتی از روزای  اول برادر کشی رو شاهد بوده ... گاهی وقتا دلم براش می سوزه که روش این همه کثافت کاری انجام میشه و فقط شاهد این قضایاست و کاری از دستش برنمیاد...

بدم میاد از آدماش ... از آدمایی که در حد مگس هم نمی فهمند ولی دم از حکمت و عرفان و خدا می زنن   … 

بدم میاد از کسایی که زاویه ی دیدشون از 25 درجه بالاتر نمیره .... اگه یه شب مهتابی ببریشون کنار دریا و انگشتتو به سمت ماه نشونه کنی و بگی اونجا رو ببین ... فقط نوک انگشتتو میبینن...یا وقتی دارن راه میرن از نوک بینیشون جلوتر رو نمیبینن... این آدما مثال همون جمله ی معروفن که میگه:

” در مقابل کسی که معنی پرواز رو نمی فهمد ؛هر چه قدر اوج بگیری ، کوچکتر می شوی."

نمی دونم چی بگم ولی واقعا" حالم از این آدما که دور و برم کم هم نیستن به هم می خوره ...

 از کسایی که حالت فیلسوفانه به خودشون میگیرن و بادی به غبغب میندازن و ادعای دلسوزی میکنن واست ... آخه کجای دنیا دایه از مادر مهربونتر میشه؟؟؟

کسایی که تو رو اونجور که هستی نمیخوان ... اونجوری که دوست دارن باشی ، دوست دارن…

کسایی که می خوان ادای آدم خوبا رو در بیارن ولی تو واقعیت وجودت رو زیر سوال میبرن … کسایی که دم از روشن فکری و دنیای صنعتی غرب و ایدئولوژی و فن آوری و ... دم از مسلمونی میزنن و مثلا" شب و روز با خدا عشق بازی می کنن ... و به اصلاح عاشق معرفت اند و از عشق زمینی ( وآلودگیهای عشق زمینی !!! K  ) به دورند... خواب بهشت و میبینند ... ووو... اینا همش درحالیه که شعور آدمای دیگه رو زیر سوال می برن ... ( البته نه همه ی این تیپ آدما ولی کم نیستن .... )

,ولی به نظرم اینا آدمای قابل ترحمی اند... این تنها جمله ای بود که در وصفشون میتونم بگم...

حالا اینا رو خوندی یه جمله بهت میگم خوب روش فکر کن ... واسه یه لحظه که شده تمام تمرکزت رو بذار و برو تو بهرش:

خودت باش به اندا زه ی کافی دیگران وجود دارند