♥♣♥ پسر اردیبهشت ♣♥♣

وقتی در آخرین دادگاه زندگی , دادگاهی که شاکیانش اشکهایم و قاضی

آن سرنوشت بود به جرم تنهایی محکوم شدم , نه از وکیلم که آوای

حزین قلبم بود کاری برآمد و نه از شاهدانم که در و دیوارهای غم گرفته

ی اتاقم بودند و قلب سپید دفتری که هر روز به خاطر خودخواهی من ,

عمرش را صفحه به صفحه از دست می داد.

پس, جزایم را حبس ابد در زندان غم ها نوشتند و بر پیشانی ام مهر

 کردند که : این” اسیر سرنوشت” است و هیچ بخششی شامل حالش

 نمیشود . به غم ها بگویید هر روز به میهمانی لحظاتش بروند و رد پای

تلخ ستمشان را بر سر و رویش بنشانند."  و من از همان روز در تنگ

ترین سلول انفرادی نا مرئی ذهنم نفس می کشم. آیا هیچ قانونی نیست که

 سکوت آزاردهنده ی سرد و بی روح را بشکند؟

میخواهم بمیرم

میخواهم یک میلیارد بار بمیرم

و در جهانی برخیزم که همسایگان همدیگر را بشناسند

و مردم همه ی رنگ ها را دوست بدارند

میخواهم در جهانی برخیزم

که عشق به قیمت یک لبخند باشد

مردان نمیرند زنان نگریند و همه ی کودکان پدران خویش را بشناسند

عدالت باقی باشد که مردم در آن سیب های یکسان بخورند و یکسان  بمیرند.....

میخواهم در جهانی برخیزم که: هیچ انسانی بیش از یک بار نمیرد...

احمد شاملو